Amigurumi

Haak een Yoshi

Weet je nog dat ik in mei een Elsa maakte voor Emily (en een Anna voor Mila)? Waar ze overigens nog steeds ELKE dag mee knuffelen en mee rondlopen. Zo blij zijn ze ermee. Rick vond het zo leuk om te zien die popjes. Hij wilde ook heel graag zoiets hebben. En hij kwam met een hele lijst aan popjes die ik wel ‘even’ voor hem mocht gaan maken. Even. Alsof het niks voorstelt. Hij wilde vooral allemaal figuurtjes van Mario. Rick is fan van Mario. Welke gamer niet? Daar is het natuurlijk allemaal begonnen voor mensen van onze leeftijd. En Yoshi, dat groene mormel waar Mario op rondrijdt, die mocht ik als eerste maken.

Tja. Na die popjes kwam het er niet meer van. Ik vind ze wel leuk om te maken hoor, die Amigurumi’s. Maar ook heel veel werk. Ik moet er wel echt voor in de stemming zijn. En, aangezien ik zelf maar wat verzon, leek het me erg lastig dit ook te verzinnen voor zo’n groen diertje met zoveel van die rondingen overal. Ik beloofde Rick iedere keer als ik met iets nieuws begon dat het eerst volgende wat ik zou maken zijn Yoshi zou zijn. Maar toch begon ik steeds weer aan iets nieuws.

Na die muts beloofde ik Rick weer dat het eerstvolgende ECHT zijn Yoshi zou worden. En dit keer hield ik me aan mijn woord. Ik vond op Pinterest een gratis patroon (wel Engels) en ben daarmee aan de slag gegaan. Ja. Echt. Ik ben een heel patroon gaan lezen en gaan nabouwen. En het lukte nog ook. Verrassend. Blijkbaar kan ik inmiddels beter al die haakpatronen lezen dan ik zelf dacht.

yoshihaken1

Viel me wel direct op dat zij die popjes heel anders maken dan ik. Ik bouw ze echt uit één stuk. Ik haak alles aan elkaar vast en ga van het ene onderdeel gewoon door naar het andere onderdeel. Alleen de haren, de ogen en de cape heb ik vorige keer later apart aangebracht. De rest heb ik uit één stuk gemaakt. Blijkbaar hoort dat niet? Hier werden alle onderdelen los gemaakt en pas helemaal aan het einde vastgezet.

yoshihaken2

Nou moet ik zeggen, dat is op zich wel lekkerder haken. Je hoeft wat minder na te denken en ziet aan het einde wel allemaal hoe je het oplost aan die grote bol dat het lichaam voor moet stellen. Maar… WAT EEN WERK ACHTERAF! Serieus. Al dat vastnaaien. Zorgen dat het op de juiste plek komt te zitten. Al dat gepriegel op sommige plekjes om goed met naald en draad te komen. Al die draadjes wegwerken. Nou echt. Dat was dus echt NIET mijn favoriete klusje van die popjes maken. ECHT niet.

yoshihaken3

Maar goed, hoe dan ook. Ik ging hem gisteravond in elkaar zetten. Na een uurtje of vijf haken waren alle losse onderdeeltjes wel in elkaar gezet. Bij de So Low in de stad had ik nog even met mijn meiden een goede naald gehaald en ik ging dus beginnen met het leuke in-elkaar-zet-werkje. Waar ik dus denk ik ook rustig een uurtje of drie mee bezig ben geweest (als het niet meer was).

Vanmorgen kwamen de oogjes erop, het mondje en Yoshi was klaar! Niet helemaal perfect (vind ik). Ik vind zijn beentjes een beetje te dik (teveel vulling erin). Daarom heb ik hem ook laten zitten, in plaats van laten staan. Dan zie je het iets minder erg. En ik mis toch nog zijn grote, groene, bolle wangetjes. Dat zat niet in dit patroon, dus dat had ik zelf denk ik iets anders gedaan. Maar voor de rest, ach… Het is wel een schatje geworden.

yoshihaken

Rick vindt zijn Yoshi erg leuk. Wat hij ermee gaat doen? Geen idee. Hij gaat mee naar zijn werk voor op zijn bureau geloof ik. Waar je je man wel niet blij mee kan maken. Volgende op het lijstje: Mario. Zucht… Die komt over een paar maanden wel weer denk ik 🙂 Al ga ik die wel weer op mijn manier maken. Lekker alles uit één stuk. Zelf bedenken. Uit mijn hoofd.

Vorige blog Volgende blog

Dit vind je vast ook leuk