Tuin

Eigen huis en die tuin

Ons huis is nog niet verkocht. Inmiddels hebben we alweer elf bezichtigingen gehad. Daar deed één stel een bod van (waar we nog steeds niet van hebben vernomen) en dat was dat. Helaas, verder nog geen koper ertussen. Al zijn er wel een paar waar we helemaal niets meer van hebben gehoord (ook niet dat ze geen interesse meer hebben), en eentje die wel echt interesse had, maar nog niet voor op dit moment, omdat ze nog niet in dat stadium waren. Maar mocht het over een tijdje nog steeds te koop staan, dan wel. Dus misschien zijn dat uiteindelijk nog kopers, al ga ik er eerlijk gezegd niet zo vanuit.

Onze makelaar geeft in ieder geval elke keer aan wat de reden is dat ze toch niet willen kopen. En ik speel daar wel graag op in. Uiteindelijk is dat (van wat ze zeggen) een reden om toch niet te kopen. En als ik een reden weg kan nemen, dan doe ik dat graag. Gewoon wat anders inrichten wil wel eens helpen. Als het iets is waar ik iets mee kan dan natuurlijk.

Waar mensen bij ons toch vaak over vallen is onze tuin. Dat het nogal klein is. Kleiner dan dat ze hadden verwacht in ieder geval. Nou moet ik ook eerlijk zeggen, de foto op Funda is ook niet helemaal realistisch. Hij is wel gewoon gemaakt, daar niet van, verder niets geks ermee gedaan. Je ziet eigenlijk gewoon precies hetzelfde als in het echt, maar het oogt toch anders. Groter. Langer vooral.

Soms gaat dat gewoon zo, met een foto maken. Het is ook altijd moeilijk om op foto echt iets vast te leggen zoals het er in het echt ook uitziet. Ik merk dat zelf ook. Als ik bij huizen ga kijken. Vaak vind ik sommige ruimtes veel kleiner dan ik had verwacht en andere ruimtes juist weer veel groter. Ook al zijn de foto’s echt door goede fotografen gemaakt. Zelfs zij hebben er moeite mee. Dat het toch groter lijkt dan verwacht is altijd een aangename verrassing. Dat eerste, die teleurstelling, niet zo. En ja, als mensen dat bij ons huis hebben, met onze tuin, dan kan ik me voorstellen dat het dan best een teleurstelling is als je meer verwacht. En teleurstellingen zijn nooit positief.

Afgelopen bezichtiging was weer iemand gevallen over de grootte van de tuin. En oké, onze tuin is niet geweldig groot. Het is slechts 40 m2 oppervlak. Staat ook gewoon in de tekst, maar dat lezen mensen tegenwoordig niet meer. Valt mij in ieder geval op dat ze heel vaak verrast of helemaal teleurgesteld zijn over dingen, die gewoon keurig vermeld staan in de advertentie. Veel mensen kijken alleen de foto’s en de prijs volgens mij.

Maar goed, 40 m2 dus. Niet heel veel. Maar, echt super super klein is het nou ook weer niet. Toch jammer dat mensen daardoor steeds niet willen kopen. Misschien kon ik hier wat helpen met anders inrichten. Ik opende eergisteravond internet eens voor wat tips. Om een kleine tuin, wat groter en optimaler eruit te laten komen. Spiegels of water gebruiken was een tip. Logisch. Hoge planten, zodat meer de aandacht naar boven gaat en het ook hoog lijkt. Ook wel logisch. Vooraan grote planten, achterin kleinere, zodat je meer het perspectief wat benut. Ook logisch eigenlijk. Schutting bedekken met planten en opvulling, zodat je het opgesloten gevoel niet krijgt. Ook logisch.

Maar, iets dat ik zelf helemaal niet had kunnen bedenken, en iets wat ik op elke site terug zag komen, was dat je je tuin ergens moet breken. Dat je ervoor moet zorgen dat je minimaal twee gedeeltes krijgt in je tuin en dat je een gedeelte verstopt achter een afscheiding. Dat je als ware letterlijk denkt: “O kijk joh, daarachter is nog meer”. Dat je niet meteen alles weggeeft en aan het begin direct naar het einde van de tuin kijkt.

Dus… Nou dat had ik echt niet verwacht. Ik had juist het idee, als je al een piepklein tuintje hebt, dat je dan juist niets zomaar dwars moet plaatsen, want dan oogt het nog dichterbij. Lijkt mij. Uiteindelijk heb ik op die manier wel een beetje mijn tuin twee jaar geleden ontworpen. Maar, blijkbaar niet dus. Zij zullen het weten, de tuinexperts. Dus ik ging eergisteravond direct, in het donker, naar buiten om aan de slag te gaan. Ja, als ik iets in mijn hoofd heb dan moet ik het maar direct doen, want anders lig ik de hele nacht het uit te voeren in mijn hoofd en slaap ik niet.

We hebben in de tuin een schommelbankje staan. Die kan wel weg. Ik ben heel erg gehecht aan dat ding, maar het valt inmiddels half uit elkaar door verrot hout en eigenlijk matcht het helemaal niet met de tuin meer. We hebben hem al honderd keer opgeknapt, want hij schommelt zo lekker. En ik heb hem voor mijn verjaardag gekregen van Rick toen we net samen waren. En ik ben zo dol op schommelbankjes en in ons volgende huis MOET er echt een nieuwe komen! Maar deze, deze moet helaas toch echt weg. Op zich ook weer niet zo heel erg, want hij neemt best wat ruimte in beslag. Maar toch…

Niet leuk! Mijn schommelbankje! Die werd maar even in het midden van de tuin gezet, zodat ik rustig aan de slag kon met het voorste gedeelte en zou die avond daarna door Rick uit elkaar gehaald worden om naar het grof vuil te gaan. De tuinset werd verplaatst naar de rechterkant (waar de schommelbank stond) en er ontstond een groot gat waar ik de volgende dag rustig mee aan de slag kon gaan om een afscheiding te gaan maken.

Gisterochtend bouwde ik, met stenen die we nog over hadden, een plantenbak. Voor de afscheiding tussen het zitgedeelte en het speelgedeelte. Terwijl ik net klaar was, half bezweet en uitgeput stond te kijken, stond mijn zus ineens voor de deur. Spontaan. Kwam even op de koffie. Die wist niet dat ze direct aan het werk werd gezet. Ik kon wel wat extra handen gebruiken. Gelukkig vond ze het leuk en gingen we enthousiast meteen nadenken over hoe we de tuin konden doen en met de kindjes daarna naar het tuincentrum.

tuincentrum

Sorry zus, voor dit kodak moment 🙂 We scoorden wat planten. Later bij de Action nog wat leuke aankleding en namen alles, inclusief twee kindjes verstopt tussen een rimboe aan plantjes, mee terug. Samen gaven we alles een plekje en na een uurtje zaten mijn zus en ik voldaan te kijken naar ons harde werken. En, verrassend genoeg, klopt het wel wat die mensen zeggen. De grote rieten spiegel achter in de tuin (ben ik alleen vergeten op de foto te zetten), de opvulling aan de schutting zodat hij niet meer zo kaal is, de afscheiding tussen het speel- en het zitgedeelte en de hoge plant erbij. Echt super veel groter oogt het nog steeds niet echt, maar wel opgeruimder en meer kloppend. En gezelliger. Veel minder saaie, kale schutting.Veel meer tuin!

tuinvoorna

Het is een stuk gezelliger zo. En nu nog gezelliger met ook alle leuke decoraties. Ook de tuinkast kreeg meteen even een make-over (stond normaal alleen maar ‘troep’ in. Letterlijk. Nu wat decoraties en een nette mand voor het speelgoed in plaats van los) en de tafel werd wat opgeleukt.

tuindecoratie

Ons lieve kleine tuintje. Ik vind hem eigenlijk perfect zoals ie is, weet je dat? Waarom wil iedereen tegenwoordig toch maar zo’n enorme tuin eigenlijk? Je moet het ook maar allemaal onderhouden als je het wel een beetje gezellig wil hebben en niet alleen maar stenen wil hebben liggen. En ik kan me niet voorstellen dat iedereen dol is op wekelijks tuinieren. Een klein tuintje is dan helemaal zo gek nog niet hoor.

Ach, hoe dan ook, groot of klein, het straalt in ieder geval wel weer veel sfeer uit. Meer dan daarvoor eigenlijk. Misschien dat het helpt. Vandaag en volgende week maandag hebben we weer een bezichtiging. De twaalfde en de dertiende gewoon alweer. Is dertien keer al scheepsrecht? Laten we het hopen! Laten we hopen dat er nu mensen komen die dan eindelijk eens ons huis en tuintje net zo perfect vinden als wij dat vinden! Die zichzelf er wel zien wonen, net zoals wij dat drie jaar terug deden. Duimen jullie weer mee voor ons?

Vorige blog Volgende blog

Dit vind je vast ook leuk